Sposób zapewnienia użytkownikowi informacji, gdy podstawowa forma jest niedostępna albo nie może zostać szybko naprawiona. Może to być wersja HTML, dokument tekstowy, transkrypcja, opis, pomoc pracownika lub inna forma odpowiadająca potrzebie użytkownika.
Stan, w którym opublikowana informacja nadal odpowiada obowiązującym przepisom, procedurom, danym i praktyce podmiotu. Dostępna, lecz nieaktualna treść może wprowadzać użytkownika w błąd, dlatego aktualność powinna być kontrolowana tak samo jak dostępność techniczna.
Ocena treści, dokumentu, strony, aplikacji lub procesu pod kątem barier dla użytkowników. Może mieć charakter wstępny, punktowy albo pogłębiony; nie każda analiza jest pełnym audytem zgodności.
Udokumentowane przeniesienie treści do stanu historycznego lub dokumentacyjnego. Archiwizacja powinna określać, dlaczego treść pozostaje publiczna, czy nadal musi być dostępna i jak użytkownik rozpozna, że nie jest już aktualna.
Struktura udostępniana technologiom wspomagającym przez przeglądarkę lub system operacyjny. Powstaje na podstawie HTML, ARIA i stanu interfejsu, dlatego błędna semantyka może sprawić, że czytnik ekranu otrzyma inną informację niż użytkownik widzący ekran.
Sposób uzyskania informacji lub usługi inną drogą niż podstawowy kanał. Nie powinien automatycznie usprawiedliwiać niedostępnej strony; musi być realny, skuteczny, terminowy i dostosowany do potrzeby użytkownika.
Automatyczny katalog treści grupowanych alfabetycznie i tematycznie. Powinien pomagać użytkownikom odnajdywać artykuły, usługi, szkolenia, studia przypadków i hasła encyklopedyczne bez zastępowania technicznej mapy XML.
Logiczny układ nagłówków od poziomu głównego do podrzędnych. Pomaga użytkownikom czytników ekranu nawigować po treści i rozumieć relacje między sekcjami.
Mechanizm zbierania danych od użytkownika. Dostępny formularz wymaga etykiet, instrukcji, logicznej kolejności, odpowiednich komunikatów błędów i możliwości poprawienia danych bez utraty wcześniej wprowadzonych informacji.
Stan wskazujący element interfejsu aktualnie obsługiwany klawiaturą lub innym urządzeniem wejściowym. Użytkownik musi wiedzieć, gdzie znajduje się fokus i dokąd zostanie przeniesiony po wykonaniu akcji.