Narzędzia sztucznej inteligencji mogą wspierać redagowanie, streszczanie, tłumaczenie i porządkowanie treści. Nie zastępują jednak weryfikacji merytorycznej, kontroli dostępności ani odpowiedzialności osoby podejmującej decyzję o publikacji.
Osoba utrzymująca serwis, CMS, konta, konfigurację i warstwę techniczną. Odpowiada za sprawność systemu, ale nie powinien przejmować odpowiedzialności właściciela treści za aktualność, kompletność i zasadność publikacji.
System zarządzania treścią służący do tworzenia, edycji i publikowania materiałów. Samo posiadanie dostępnego CMS nie gwarantuje dostępnego serwisu, jeśli redaktorzy mogą wprowadzać błędne nagłówki, linki, tabele, obrazy i załączniki.
Informacje zapisane w sposób pozwalający wyszukiwarkom i innym systemom lepiej rozumieć typ strony, autora, usługę lub relacje między treściami. Dane strukturalne muszą odpowiadać treści widocznej dla użytkownika i nie mogą przedstawiać informacji, których faktycznie
Rozstrzygnięcie określające, czy materiał można opublikować, trzeba poprawić, odesłać do uzupełnienia, opublikować warunkowo lub odrzucić. Powinna wskazywać odpowiedzialność, termin i sposób usunięcia braków.
Jednostka samorządu terytorialnego, np. gmina, powiat lub województwo. W praktyce zarządza wieloma serwisami, BIP, dokumentami i kanałami komunikacji, dlatego potrzebuje systemowego modelu odpowiedzialności za dostępność.
Osoba wspierająca podmiot w realizacji obowiązków dotyczących dostępności. Nie powinna być jedyną osobą odpowiedzialną za wszystkie treści; jej rola polega przede wszystkim na koordynowaniu, monitorowaniu i wspieraniu właścicieli procesów.
Treść przygotowana przez partnera, wykonawcę lub inny podmiot. Fakt, że materiał powstał poza instytucją, nie usuwa odpowiedzialności podmiotu publikującego za sposób jego udostępnienia.
Dane opisujące zasób, np. tytuł, autor, właściciel, źródło, status, termin przeglądu i decyzję o dalszym losie. Umożliwiają zarządzanie dużą liczbą treści w czasie.
Dokument określający bariery, działania, odpowiedzialność, terminy i sposób weryfikacji poprawy. Powinien opierać się na priorytetach i rzeczywistym ryzyku dla użytkowników, a nie tylko na liczbie błędów technicznych.