W Lab Dostępności analizujemy takie przypadki nie tylko technicznie, ale też organizacyjnie: sprawdzamy proces, odpowiedzialność za treści i realny wpływ dostępności na użytkowników.
Komunikacja publiczna coraz częściej opiera się na multimediach: filmach, transmisjach, rolkach, nagraniach z wydarzeń, spotach promocyjnych, grafikach informacyjnych i relacjach w mediach społecznościowych.
To skuteczna forma dotarcia do odbiorców, ale tylko wtedy, gdy informacja jest dostępna dla osób, które nie widzą obrazu, nie słyszą dźwięku, korzystają z napisów, potrzebują prostszego komunikatu albo nie mogą odtworzyć materiału w danym momencie.
Problem
Najczęstsze bariery w multimediach to brak napisów, brak transkrypcji, brak audiodeskrypcji tam, gdzie obraz niesie ważną informację, publikowanie tekstu wyłącznie w grafice oraz brak dostępnej alternatywy dla komunikatu wideo.
Problem pojawia się szczególnie w komunikacji masowej i kryzysowej. Jeżeli ważna informacja jest przekazana tylko w filmie, plakacie albo grafice, część użytkowników może jej nie odebrać.
Zakres pracy
- analiza materiałów wideo,
- sprawdzenie napisów,
- weryfikacja transkrypcji,
- ocena potrzeby audiodeskrypcji,
- analiza grafik informacyjnych,
- sprawdzenie alternatyw tekstowych,
- ocena komunikatów publikowanych w mediach społecznościowych,
- sprawdzenie, czy najważniejsza informacja jest dostępna poza obrazem lub dźwiękiem,
- przygotowanie zasad publikacji multimediów.
Najważniejsze ustalenia
Dostępność multimediów nie oznacza, że każdy materiał musi mieć identyczny zestaw rozwiązań. Inne wymagania będzie miał krótki film promocyjny, inne transmisja z wydarzenia, a inne komunikat zawierający ważne informacje organizacyjne.
Najważniejsze jest ustalenie, czy bez obrazu lub bez dźwięku użytkownik nadal otrzymuje tę samą informację. Jeżeli nie, trzeba przygotować alternatywę.
Rekomendacje
- do filmów z mową dodawać napisy,
- dla ważnych nagrań przygotowywać transkrypcję,
- stosować audiodeskrypcję tam, gdzie obraz przekazuje istotną treść,
- nie publikować ważnej informacji wyłącznie w grafice,
- pod grafiką publikować najważniejsze informacje tekstowo,
- unikać zbyt szybkich animacji i migających elementów,
- sprawdzać kontrast napisów i tekstu na grafice,
- opisywać cel linków prowadzących do multimediów,
- przygotować procedurę publikacji materiałów audio-wideo.
Efekt
Dostępne multimedia zwiększają zasięg komunikacji. Z materiałów mogą korzystać osoby Głuche, słabosłyszące, niewidome, słabowidzące, osoby starsze, użytkownicy telefonów oraz osoby, które w danym momencie nie mogą odtworzyć dźwięku.
To szczególnie ważne w komunikacji publicznej, gdzie informacja powinna być zrozumiała, przewidywalna i możliwa do odebrania różnymi sposobami.
Charakter studium
To scenariusz kompozytowy dotyczący nagrań, transmisji, materiałów promocyjnych i komunikatów publikowanych równolegle na stronie oraz w mediach społecznościowych.
Decyzje i wdrożenie
Zespół stworzył kartę produkcji materiału jeszcze przed nagraniem. Określano, czy potrzebne są napisy rozszerzone, audiodeskrypcja, tłumaczenie na polski język migowy, transkrypcja albo dostępny tekst podsumowujący. Dzięki temu usługi dostępności znalazły się w harmonogramie i budżecie, zamiast być zamawiane po publikacji.
Automatyczne napisy wykorzystywano jako szkic, ale weryfikowano nazwy własne, liczby i terminologię. Przy transmisjach planowano dostępny odtwarzacz, informację o godzinie, program, dane kontaktowe i publikację poprawionego nagrania po wydarzeniu. Najważniejsze komunikaty nie były przekazywane wyłącznie w dynamicznej grafice lub relacji wideo.
W mediach społecznościowych wprowadzono zasadę publikowania pełnego tekstu informacji również na stronie instytucji. Zapewniało to stabilne źródło, do którego można było prowadzić z platform o zmiennej dostępności i ograniczonej kontroli nad interfejsem.
Rezultat i wnioski
Dostępność przestała być korektą gotowego filmu. Terminy i zakres były przewidywalne, a zespół unikał sytuacji, w której ważne nagranie pozostawało tygodniami bez napisów. Użytkownicy mogli wybrać formę odbioru bez czekania na indywidualne opracowanie materiału.
W innych organizacjach warto zacząć od kilku najczęstszych formatów. Jedna karta produkcyjna dla transmisji i druga dla krótkiego filmu mogą dać większy efekt niż ogólny regulamin niepowiązany z harmonogramem.