Próba jednoczesnego poprawienia wszystkich historycznych treści zwykle kończy się brakiem widocznego rezultatu. Zasoby trzeba podzielić według znaczenia, użycia i ryzyka. Najpierw należy zatrzymać napływ nowych błędów, a następnie zaplanować naprawę materiałów, które rzeczywiście wpływają na możliwość skorzystania z usług lub informacji.
Pierwszeństwo powinny mieć strony usług, formularze, dokumenty wymagane w bieżących postępowaniach, treści najczęściej odwiedzane i pobierane oraz informacje, których niedostępność została zgłoszona. Kolejną grupę mogą tworzyć materiały o długim okresie obowiązywania. Aktualności o zakończonych wydarzeniach zwykle będą miały mniejszy priorytet, choć nie oznacza to automatycznie, że można ignorować wszystkie zawarte w nich bariery.
Przegląd powinien rozpocząć się od decyzji, czy zasób nadal jest potrzebny. Nie warto naprawiać nieaktualnego dokumentu, który powinien zostać wycofany. Jeżeli kilka stron opisuje tę samą usługę, lepszym rozwiązaniem może być konsolidacja i przekierowanie niż poprawianie każdej wersji osobno.
Dla pozostających zasobów trzeba określić sposób naprawy. Tekst z PDF może zostać przeniesiony do HTML. Dokument źródłowy można poprawić i ponownie wyeksportować. Złożony plik może wymagać specjalistycznej remediacji. Czasem potrzebne jest wykonanie nowego komponentu lub zmiana zewnętrznego systemu, czego nie da się rozwiązać w redakcji.
Plan powinien zapisywać problem, właściciela, działanie, termin, priorytet i sposób potwierdzenia naprawy. Status „zrobione” nie wystarcza, jeżeli nikt nie wykonał retestu. Przy ważnych formularzach i procesach trzeba sprawdzić pełną ścieżkę użytkownika, a nie tylko element wskazany w raporcie.
Regularny przegląd można połączyć z przeglądem deklaracji dostępności, zmianą przepisów, aktualizacją systemu lub corocznym planowaniem treści. Ważne, aby nie był jednorazową akcją. Każda większa modernizacja, migracja i zmiana motywu powinna uruchamiać dodatkową kontrolę zasobów oraz ich powiązań.